Η θυσία της Παιδείας στο βωμό της ψηφοθηρίας

Του Ιωάννη Γκουμάκη και της Λυδίας Γιαννοπούλου, Μεταπτυχιακών φοιτητών του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ

Στις 24 Απριλίου ψηφίστηκε το νέο Νομοσχέδιο για την Παιδεία, έπειτα από εισήγηση του Υπουργού Παιδείας Κ. Γαβρόγλου και ψηφοφορία με 147 «ναι» και 100 «όχι». Από τη στιγμή της ψήφισης του κι έπειτα οι έντονες αντιδράσεις του πολιτικού, δημοσιογραφικού και ακαδημαϊκού κόσμου παίρνουν και δίνουν. Οι αιχμές και οι φωνές κατά του δαιδαλώδους νομοσχεδίου, εστιάζουν προς πολλές κατευθύνσεις. Ωστόσο θα επικεντρωθούμε σε ορισμένα σημεία τα οποία θεωρούμε ως τα βασικότερα.

Ένα από αυτά είναι η απόφαση για κατάργηση των ΤΕΙ και ενσωμάτωση τους στα Πανεπιστήμια, ταυτόχρονα με την ίδρυση νέων τμημάτων και το διπλασιασμό των σχολών, που θα ορίζονται βάσει βουλευτικών τροπολογιών. Ένα δεύτερο, είναι ο τρόπος εξέτασης και εισαγωγής των υποψηφίων στα Πανεπιστήμια, παράλληλα με τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στην κεντρική διοίκηση. Ας εστιάσουμε σε εκείνα τα οποία αξίζει να μας βάλουν σε μια διαδικασία σκέψης, αναφορικά με το τι κοινωνία οραματιζόμαστε.

Η τροφή των άκρων

Στην εποχή των άκρων, του λαϊκισμού και της ρητορικής μίσους την οποία διανύει σήμερα η Ευρώπη και ο κόσμος, το να προβαίνει κατά καιρούς πολιτικό πρόσωπο, βουλευτής ή πολιτευτής κυρίαρχου πολιτικού κόμματος σε δημόσιους λόγους ακύρωσης του αισθήματος της κοινής γνώμης, σίγουρα αποτελεί "αμάρτημα" για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Κατά συνέπεια αυτή, η ελληνική κοινωνία, συνηθίζει να καταδικάζει άμεσα στις μέρες μας, χάρις τη νέα τεχνολογία των social media, ένα ολόκληρο κόμμα, για τις δηλώσεις κάποιου μέλους της, στρεβλές ή μη.